از آنجا که سر و صداي تعدادي از دوستان در آمده و بر سر مبارکمان نهيب مي زنند که چرا وبلاگتان را آپ نمي کنيد، (و البته نمي دانيم چرا متوجه اين موضوع  نمي شوند که خب لابد، صاحب وبلاگ مطلب قابل توجهي جهت استفاده ي بازديدکنندگان معزز ندارند،) بر آن شديم تا با ذکر خاطراتي پراکنده و بي ربط، خاطر عزيزان را مشوش و مکدر سازيم. هر گونه گلايه مردود است که خود خواسته ايد. اين شما و اين خاطرات:
اول: چند ماهي پيش جواني خوش قد و بالا از اقوام ما، که خاطرش بسيار برايمان عزيز بود، به دليل ابتلا به بيماري بسيار مهلکي از ميان ما رفت. خاطرمان بسي غمگين بود و غمگين تر، از آن بوديم که هر از گاهي اخباري و اقوالي از نزديکان آن مرحوم به گوشمان مي رسيد مبني بر گلايه هاي ايشان از حضرت لايموت که در حق ايشان کم لطفي نموده و حتي پا را فراتر نهاده و خداوند سبحان را در اين فقره متهم به ظالميت مي نمودند و حضرت حق را بابت برآورده نکردن حاجتشان مورد شماتت قرار مي دادند. از اين اقوال و اخبار، بر اين نتيجه شديم که گويي ما خدا را فقط با برخي صفاتش مي خواهيم. براي مثال خداي رحمان و رحيم را؛ يا مثلاً خداي غفار و تواب را. خداي رزاق را که ديگر بسيار دوست مي داريم. ليکن خداي قهار را اصلاً دوست نمي داريم و قهاريتش را با ظالميتش يکي مي پنداريم. درد هم بر سر همين است که نمي خواهيم رب العالمين را با تمامي صفاتش بپذيريم و بپرستيم.
از جمله ي ديگر دردها اين که ما حضرت حق را و نيز خاندان عصمت و طهارت (عليهم السلام) را صرفاً براي رفع حاجات دنيوي خويش مي خواهيم يا بهتر بگوييم، رفع حاجات دنيوي خويش را تنها وظيفه ي ايشان مي دانيم. گويي تنها مأموريت ايشان، به واسطه ي نيرويي ماورايي که دارند و معلوممان هم نيست از کجايش آورده اند، رفع اين حاجات ماست. اصلاً هم به اين کار نداريم که تا چه اندازه و کجاها و در چه مواردي صلاح است به ياري مان بيايند و نيز اصلاً به اين هم کاري نداريم که اين خاندان، براي رفع حاجات دنيوي خويش و مشابه حاجات کنوني ما، تا چه اندازه به نيروي ماورايي خود متوسل مي شدند. پيرامون اين قضايا بحث بسيار است. ان شاءالله در فرصتي ديگر و اينک فقط به ذکر اين نکته بسنده مي کنيم که به قول شاعر:
قربونت برم خدايا چقدر غريبي رو زمين.

اي خون اصيلت به شتک ها ز غديران
افشانده شرف ها به بلنداي دليران
جاري شده از کرب و بلا آمده، آنگاه
آميخته با خون سياووش در ايران
تو اختر سرخي که به انگيزه ي تکثير
ترکيد بر آيينه ي خورشيدضميران
اي جوهر سرداري سرهاي بريده
وي اصل نميرندگي نسل نميران
خرگاه تو مي سوخت در انديشه ي تاريخ
هرگاه که آتش زده شد بيشه ي شيران
آن شب چه شبي بود که ديدند خلايق
نظم تو پراکنده و اردوي تو ويران
وان روز که با بيرقي از يک تن بي سر
تا شام شدي قافله سالار اسيران
تا باغ شقايق بشوند و بشکوفند
بايد که ز خون تو بنوشند کويران
تا اندکي از حق سخن را بگزارند
بايد که ز خونت بنگارند دبيران
               ***
حدّ تو رثا نيست، عزاي تو حماسه است
اي کاسته شأن تو از اين معرکه گيران
*
*
*
سخت بود... خيلي سخت...
خواستم از عاشورا بنويسم و نتوانستم... چه کاغذها که سياه کردم و نشد...       
نتوانستم حرفي بزنم بي آنکه عقيم نماند...
و نشد که اندکي از حق سخن را بگزارم...
و نشد بنويسم که چقدر مي نازم به همتت که بزرگ حماسه ي تاريخ را رقم زد و مايه ي مباهات دادخواهان عالم شد...
و نشد بنويسم که چه اندازه دلتنگم از معرکه  گيراني که البته نتوانسته اند از شأن تو بکاهند. هم آنان که صدايشان هر چند بلند و کرکننده بود و تعدادشان هر چقدر زياد، نتوانستند مانع رسيدن پيام «هل من ناصر ينصرني» به اهلش شوند...
و نشد بنويسم که چقدر دلتنگم از آنان که تو را افسانه مي خوانند (عجبا که دشمنانت هم اينگونه بي انصاف نگفته اند)...
و نشد بنويسم که چقدر دلتنگم از آنان که تو را و دين جدت را فقط براي رفع حاجات دنيوي مي خواهند...
و نشد بنويسم که چقدر دلتنگم براي مظلوميت تو و خاندانت که هنوز مظلوم ترينِ عالميد. کي قرار است بشر دين خود را به شما ادا کند؟...
و نشد بنويسم که چقدر شادانم از اين که پيام عاشورا بعد از هزار و سيصد و شصت و هشت سال هنوز  به گوش محرمانش مي رسد...
و نشد بنويسم که چه اندازه خرسندم که بُرد اين پيام تمام مرزهاي تاريخي و جغرافيايي را درنورديده و در دل تمام زمان ها و مکان ها ريشه دوانده...
و نشد بنويسم که چقدر مي بالم که هنوز هستند عزاداران راستيني که نام تو را و پيام تو را در سراسر جهان بلند آوازه کنند؛ هرچند تعدادشان کم باشد، (هم چون دينداران به هنگام رسيدن امتحان الهي)...
و نشد بنويسم که سوگوار شما نيستم، سوگوار خويشتنم. اشکم البته براي شما و خاندانتان مي ريزد، اما سيل اشکم و زارناله هايم براي دوني همت خويش سرازير مي شود...
و هراسانم از پاسخ راستين اين سؤال که اگر در زمان عاشورا مي زيستم، جزء کدام سپاه مي بودم؟ سپاه آزادگان يا سپاه مزدوران؟ يا از جماعتي که با تو عهد بستند و پيمان به اين عهد نيارستند؟
و اينک در عصر شادماني و روسپيدي ابليس سرباز کدام سپاهم؟ نکند در جنگ نابرابر ظالم و مظلوم بي طرف هستم و نظاره گر که چگونه سر از تن عدالت  جدا مي کنند و بر سر نيزه اش مي کنند؟ واي بر من...  
*
*
*
اينها همه حرفهاي من بود و همه ي حرفهاي من نبود...